Ghost Writer and the Broken Hand Break

“What is your true matter of practice?” a ghost writer asked Miet
Warlop once. “Electric jellyfish”, she said. “In transition. From tension to attention, from breathing to singing, from focus to staring, from staring to starring. Vibrating with the smallest detail in galaxy. And there is no frame to add, only gravity. In obeying its pull I will stick one of my hands to the heaven and the other one to the ground. My voice chords will tremble, but I will stay calm. My right ear will tune to the left, and my left one – to the right. Boundlessness will kick in. Without ever stopping the movement I
will start singing songs you wrote about matters of life, death and shapeshifting. I will not be teaching wet plaster how to dry this time. Two or maybe more bodies will be spinning around their axis next to me, but keep in mind – it is not me who is in the center, neither you nor anyone else whose biography you wanted to use. Their speed will be different. They will be in all kinds of futures and pasts, making sounds with their instruments and tongues, all aligned with their feet. No culmination will clap on a horizon – the horizon is in circle too. When a time will come to stop, we will look at our own palms and break the spell of neverending transition. The truth is always somewhere there.”

“What an odour of suggestions to follow,” the ghost-writer thought and went to write the songs. They turned out to be about illusion, perceptual gags, invisible break ups, self-optimisation, present and now that it all started, nowciousness. Nothing remained true to the cyclical order of things.

by Miet Warlop and Raimundas Malasauskas

De laatste voorstelling die ik op Welcome to The Village zag paste echter volmaakt in de rest van het festival. Ghost Writer and The Broken Hand Break, de nieuwste voorstelling van de Vlaamse performancekunstenaar Miet Warlop, heeft de sfeer van een hypnotiserend concert. Drie dansers tollen continu om hun as, waarbij ze ieder een verschillende plek in de ruimte innemen, gekaderd door een profielspot. Langzaam bouwen ze door korte ademstoten, zang en ritmes op hun eigen lichaam een muzikale basis op, die overgaat in heuse, stampende songs. Terwijl ze nog altijd doordraaien, wordt hun door een technicus een gitaar aangereikt, of een drum, of een bekken.
De bezwerende repetitiviteit van Ghost Writer and The Broken Hand Break is weldadig. Door het uit elkaar trekken van de elementen van een popsong zie je plotseling in gedeconstrueerde vorm hoe een groep zich langzaam maar zeker tot een organisch geheel kan smeden, zonder ooit oogcontact te maken – het continue draaien verhindert dat immers. Het individueel samenzijn slaat over op het publiek – tegenstrijdig genoeg werkt het feit dat de performers steeds op hun eigen eilandje blijven bevrijdend, en voel je je des te meer bij hen betrokken. Als Warlop tot twee keer toe de beweging plotseling stilzet, heeft dat een verpletterende impact, alsof we collectief uit een trance ontwaken. Ghost Writer and The Broken Hand Break brengt de werelden van performance en muziek op volmaakte wijze samen en is daarmee het hoogtepunt van een zeer boeiende festivaldag. 
– De  

Productie: NTGent & Miet Warlop / IRENE WOOL vzw
Coproductie Kunstencentrum Vooruit Gent (BE), HAU Hebbel am Ufer Berlijn (BE)
Met de steun van: Stad Gent, Actoral 17 Marseille (FR)

Miet Warlop

Irene Wool vzw
  • Genre: Dans / Performance
  • World premiere: september '18
  • Direction: Miet Warlop
  • Creation & performance: Wietse Tanghe, Joppe Tanghe, Miet Warlop

Eén van de tien beste voorstellingen van 2018

“Every once in a while you can experience a performance reminiscent of a uniqueness often missed by so many others. Ghost Writer and the Broken Hand Break by Miet Warlop is one such anomaly. In experiencing this performance, something in your being is created and triggered, something that makes your heart beat just a bit faster – because you are not just a viewer, but also an active participant in its birth.”

"Its simple act of balance and velocity rendered extraordinary through repetition and duration, made all the more impressive with music and percussion that made me feel as if my blood was vibrating."

The Guardian